ΧΟΡΟΕΣΠΕΡΙΔΑ ΕΔΕΚ – ΕΠΑΡΧΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

giorgosstamataris_6

facebookgreengreen

Advertisements

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ Κ.Σ. ΕΔΕΚ ΜΑΡΙΝΟΥ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ Κ.Σ. ΕΔΕΚ ΜΑΡΙΝΟΥ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

ΛΟΝΔΙΝΟ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

Στον Πενταδάκτυλο φυλακίζεται η λεβεντιά

Η πέτρινη κατοχική σημαία συνοδεύει τους εφιάλτες-μας και προκαλεί βάναυσα την εθνική και ανθρώπινη αξιοπρέπειά-μας

Στην καρδιά της Λευκωσίας στήθηκαν «κρατικά σύνορα»

Οι πατρογονικές εστίες παραμένουν ορφανές ή ακούσια φιλοξενούν ανεπιθύμητους μουσαφίρηδες

Οι εκκλησίες στα κατεχόμενα εδάφη-μας παραμένουν βουβές και λεηλατημένες

Οι ηρωικοί εγκλωβισμένοι εξαναγκάσθηκαν να πάρουν το δρόμο της αυτοεξορίας

Οι Τούρκοι αξιωματούχοι δεν χάνουν ευκαιρία να μας υπενθυμίζουν ότι η Κύπρος αποτελεί τμήμα του ζωτικού χώρου της Τουρκίας και μέσα από τις συνομιλίες επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν όχι μόνο όσα αυθαίρετα κατέλαβαν με την εισβολή του 1974, αλλά ακόμα περισσότερα

Η απάντηση του κυπριακού Ελληνισμού πρέπει να είναι ξεκάθαρη και αποστομωτική

Δεν απεμπολούμε τα δικαιώματά-μας όποιοι και νάναι όσο δυνατοί και νάναι

Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε η ιστορία να μας καταγράψει ως την τελευταία γενιά Ελλήνων σε αυτή την μακραίωνη ελληνική γη

Αγωνιζόμαστε για λευτεριά και εθνική επιβίωση, τα ισοζύγια δυνάμεων δεν μας τρομάζουν, δεν καθορίζουν το αποτέλεσμα, ούτε και το μέλλον-μας

Σε όσους έντεχνα καλλιεργούν το κλίμα της ηττοπάθειας ότι το 1974 ηττηθήκαμε και πρέπει να πληρώσουμε τις συνέπειες της ήττας, απαντούμε

Το 1974 δεν ηττηθήκαμε. Προδοθήκαμε

Το 1974 χάσαμε μια σημαντική μάχη. Δεν χάσουμε τον πόλεμο. Δεν πρέπει να παραδοθούμε

Ο Ελληνισμός σε όποια γωνιά του πλανήτη και εάν βρίσκεται μπορεί να ανατρέψει τις αρνητικές συνέπειες της προδοσίας

Γνωστοί οι σχεδιασμοί και οι μεθοδεύσεις των ΝΑΤΟικών κύκλων, καθώς και της Τουρκίας.

Γνωστός δυστυχώς και ο ρόλος μιας χούφτας ελληνόφωνων πολιτικών και στρατιωτικών στην Ελλάδα και των συνοδοιπόρων-τους στην Κύπρο, οι οποίοι ταυτίστηκαν με τους ξένους σχεδιασμούς και ανέλαβαν την ευθύνη να τους προωθήσουν σε βάρος του Ελληνικού λαού και κύρια σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974 ήταν οι δύο φάσεις του ίδιου εγκληματικού σχεδίου το οποίο είχε εκκολαφθεί από τους ΝΑΤΟικούς κύκλους και υλοποιήθηκε με τη συνεργασία Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών και τη συνδρομή Κυπρίων συνοδοιπόρων.

Ήταν το αποκορύφωμα μιας 10ετούς συνωμοσίας η οποία άρχισε μετά την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την υπονόμευση που επιχείρησε η τουρκοανταρσία του 1963-64. Αποσκοπούσε στην πραξικοπηματική ανατροπή του Αρχ. Μακαρίου, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή της διπλής ένωσης, για να αποτραπεί δήθεν η κουβανοποίηση της Κύπρου.

Η συνωμοσία σε βάρος της Κύπρου άρχισε να εξυφαίνεται σε πολλαπλά επίπεδα, πολιτικά και στρατιωτικά.

Πραγματικός στόχος η νομιμοποίηση της Βρετανικής παρουσίας στην Κύπρο και η ικανοποίηση των επεκτατικών στόχων της Τουρκίας, η οποία επεδίωκε έξοδο προς την Ανατολική Μεσόγειο και ενίσχυση της πολιτικοστρατιωτικής-της παρουσίας, ώστε να καταστεί περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια.

Το πρώτο πραξικόπημα ανατροπής του Μακαρίου σχεδιάστηκε στην Αθήνα την άνοιξη του 1965. Ματαιώθηκε μετά από παρέμβαση του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου.

Το δεύτερο με την κωδική ονομασία ΕΡΜΗΣ, θα πραγματοποιείτο στις 10 Μαρτίου 1970 σε συνδυασμό με τη δολοφονική απόπειρα που επιχειρήθηκε εναντίον του Αρχιεπισκόπου, με την κατάρριψη του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαινε. Ματαιώθηκε λόγω της διάσωσής-του.

Το τρίτο προγραμματίσθηκε στις 14 προς15 Φεβρουαρίου 1972 μετά τη ρηματική διακοίνωση της χούντας για παραίτηση του Μακαρίου από την προεδρία του κράτους και είχε ως συντονιστή τον πρέσβη της χούντας στη Λευκωσία Κων. Παναγιωτάκο.

Ματαιώθηκε λόγω διαρροής της πληροφορίας καθώς και της μαζικής λαϊκής κινητοποίησης με πρωτοπόρο την ΕΔΕΚ και αποκορύφωμα το ογκώδες συλλαλητήριο στην πλατεία της Αρχιεπισκοπής με ομιλητή το Β. Λυσσαρίδη.

Ακαταμάχητο τεκμήριο της αντεθνικής δράσης της χούντας είναι το σημείωμα το οποίο συνέταξε ο Κων. Παναγιωτάκος στις 25.2.1972 μετά τη συνάντησή-του με τον πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα. Παραδέχεται ότι αυτός συντόνιζε τους 3 Μητροπολίτες εναντίον του Μακαρίου. Βολιδοσκόπησε μάλιστα τον τούρκο πρέσβη κατά πόσο η Τουρκία ενδιαφέρεται να συνεργασθεί με την Αθήνα για την ανατροπή του Μακαρίου, με στόχο να προωθηθούν τα κοινά συμφέροντα των δύο χωρών όπως πρόσφατα είχαν συμφωνηθεί, με τη σύμφωνη γνώμη των συμμάχων-τους.

Οι συνεχείς αποτυχίες της χούντας να ανατρέψει τον Μακάριο, την οδήγησαν στην αποστολή του Γ. Γρίβα στην Κύπρο και την ίδρυση της παράνομης οργάνωσης ΕΟΚΑ Β΄ το φθινόπωρο του 1971.

Ως αρχηγός της ΕΟΚΑ Β΄ ο Γρίβας εκπόνησε τρία σχέδια πραξικοπήματος σε βάρους του Αρχ. Μακαρίου. Το σχέδιο «ΣΦΕΝΔΟΝΗ» το Δεκέμβριο του 1971, το «ΑΠΟΛΛΩΝ» την άνοιξη του 1973 και το «ΝΙΚΗ» τον Ιούνιο του 1973.

Η ανάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα από τη χούντα του Ιωαννίδη το Νοέμβριο του 1973, εντατικοποίησε την πολεμική ενάντια στον Μακάριο.

Η πρώτη απόφαση για την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου λήφθηκε το Φεβρουάριο του 1974 με πρωταγωνιστές, τους Γκιζίκη, Ιωαννίδη, Ανδρουτσόπουλο και Μπονάνο.

Η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε σε δεύτερη συνάντηση των ιδίων με τη συμμετοχή και του αρχηγού στρατού Γαλατσάνου στις αρχές Απριλίου 1974, κατά την οποία καθορίσθηκε ο χρόνος πραγματοποίησης, ο αρχηγός και υπαρχηγός του πραξικοπήματος.

Στις 2 Ιουλίου του 1974 δύο δηλ. ημέρες πριν από την αποστολή στο δικτάτορα Γκιζίκη, της γνωστής επιστολής Μακαρίου, έγινε στην Αθήνα η τελική σύσκεψη παρουσία του αρχηγού και υπαρχηγού του πραξικοπήματος κατά την οποία καθορίσθηκαν τα συνθηματικά, η μορφή της επιχείρησης, οι δυνάμεις οι οποίες θα λάμβαναν μέρος καθώς και η μέρα και ώρα έναρξης του πραξικοπήματος.

Όσον αφορά την τύχη του Μακαρίου οι οδηγίες ήταν σαφείς. Σε περίπτωση διάσωσης από την επίθεση στο Προεδρικό, να συλληφθεί και να σταλεί στην Αθήνα.

Με βάση τις παραπάνω οδηγίες καθορίσθηκε και η ένταση της επίθεσης εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου το πρωινό της 15ης Ιουλίου. Το χουντοκρατούμενο ΓΕΕΦ απέστειλε αριθμητικά και οπλικά υπέρτερες στρατιωτικές δυνάμεις για να κυνηγήσουν το Μακάριο στην Πάφο, απ΄ ότι απέστειλε στις 20 Ιουλίου στην περιοχή της απόβασης για την αντιμετώπιση του τουρκικού προγεφυρώματος.

Στις 20 Ιουλίου όταν άρχιζε η τουρκική εισβολή με συνδυασμό αποβατικής ενέργειας και αερομεταφερόμενης στρατιωτικής δύναμης στο θύλακα Λευκωσίας – Κιόνελι – Αγύρτας, όχι μόνο δεν φρόντισε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις εχθρικές δυνάμεις, αλλά αντίθετα τις διευκόλυνε να αποβιβασθούν, να οργανωθούν και να καταλάβουν εδάφη δημιουργώντας προγεφύρωμα για να διευκολυνθεί η πρόσθετη αποβίβαση στρατιωτικών δυνάμεων αλλά και να ισχυροποιηθεί η άμυνα του Τ/κυπριακού θύλακα Λευκωσίας, προς αποφυγή κατάληψής-του και ματαίωσης των τουρκικών στόχων.

Έτσι μαρτυρήσαμε το πραξικόπημα, την επιβίωση του Μακαρίου και τελικά την εισβολή

Οι εφιάλτες άνοιξαν την κερκόπορτα

Ο τουρκικός στρατός κατήγαγε νίκη χωρίς αντίπαλο σε ένα παιγνίδι στημένο εκ των προτέρων

Η απόπειρα νομιμοποίησης της κατοχής με την επιβολή του σχεδίου Γκιουνές που ισοδυναμούσε με «ειρηνική» κατάληψη της Κύπρου, ματαιώθηκε από το Β. Λυσσαρίδη στην αίθουσα του Γραφείου Πληροφοριών στις 15 Αυγούστου 1974. Εκείνη τη στιγμή τα όπλα σίγησαν, για να κροταλίσουν 15 μέρες αργότερα στη δολοφονική απόπειρα εναντίον του ηγέτη της αντίστασης και τη δολοφονία του ήρωα ποιητή Δ. Λοίζου.

Δυστυχώς η δημοκρατική αντίσταση του λαού-μας δεν ήταν ικανή να αποτρέψει την τραγωδία. Διέσωσε όμως την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο λαός-μας με απίστευτη ψυχική δύναμη προχώρησε στην ανασύνταξή-της από τα ερείπια της καταστροφής. Αυτή την Κυπριακή Δημοκρατία οφείλουμε να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού. Ιδρύθηκε και εδραιώθηκε με αγώνες, θυσίες και αίμα ηρώων, δεν θα επιτρέψουμε να καταλυθεί με υπογραφή πολιτικών.

Στα 43 χρόνια που μεσολάβησαν από τον μαύρο Ιούλιο του 1974, ποικιλώνυμοι πλανητάρχες, επιτήδειοι ουδέτεροι, σύγχρονοι Πιλάτοι, επιχείρησαν με ψευδοπροσχήματα να υπονομεύσουν την κρατική-μας κυριαρχία, να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού-μας, να αναβαθμίσουν νομικά και πολιτικά το ψευδοκράτος, και να επιβάλουν λύση ετεροβαρή και άδικη, η οποία παραβιάζει παράφορα και προκλητικά το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Στο όνομα των αγωνιστών αλλά και των νεκρών της δημοκρατικής αντίστασης, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα, όχι από υποχρέωση, αλλά για παραδειγματισμό και αναβάπτισμα στα ιδανικά και τους αγώνες-τους, στο όνομα των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, στα αθώα θύματα και τους παθόντες της τουρκικής θηριωδίας, οφείλουμε να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, να διεκδικήσουμε για το λαό-μας μια δημοκρατική λύση που να διασφαλίζει στις μελλοντικές γενιές ασφάλεια, όπου όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα, χωρίς διακρίσεις, χωρίς εθνοτικούς ή θρησκευτικούς διαχωρισμούς.

Οφείλουμε να αγωνισθούμε για λύση που δεν θα επιτρέπει την επανάληψη του παρελθόντος. Που δεν θα χρειασθεί οι μελλοντικές γενιές να βιώσουν όσα η δική-μας και δεν θα έχουν το θλιβερό καθήκον να μνημονεύουν ήρωες ή θύματα είτε εμφύλιου σπαραγμού, είτε της τουρκικής βαρβαρότητας.

Ως πολιτική ηγεσία οφείλουμε να ακούσουμε και να αφομοιώσουμε τη δραματική έκκληση που ο Αρχ. Μακάριος είχε απευθύνει με την τελευταία ιστορική-του ομιλία, από την πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977, ότι δηλ. «ο διακοινοτικός διάλογος με τη μορφή που διεξήχθη διέδραμε ήδη τη χρησιμότητά-του, η Τουρκία τον αξιοποιεί ως άλλοθι για να εδραιώσει τα επεκτατικά-της σχέδια. Ως εκ τούτου όσοι ενδιαφέρονται για πραγματική λύση θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία». 

Την ίδια στιγμή διακήρυξε με σθένος την έναρξη του μακροχρόνιου αγώνα, κατάληξη του οποίου θα είναι ο τερματισμός της κατοχής και η εξεύρεση λύσης δίκαιης και βιώσιμης, όπου όλοι οι κάτοικοί-της θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα.

Στη βάση των παραπάνω αρχών είναι μεν δύσκολη η ανατροπή των αρνητικών δεδομένων, είναι όμως εφικτή. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κυριαρχήσει το άδικο και να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στην Κύπρο.

Αυτό πρέπει να αποτελεί το συμβόλαιο ενός λαού με την ιστορία και το έθνος.

Δεν είναι δυνατό αυτά τα χώματα, τα αιώνια Ελληνικά, να παραδοθούν στους εχθρούς.

Σε αυτό τον αγώνα κανένας είτε ζωντανός, είτε νεκρός δεν δικαιούται απουσίας.

Μέχρι την απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών-μας είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αποτίουμε φόρο τιμής στους ήρωες της δημοκρατικής νομιμότητας και της ελευθερίας, αλλά και να καταθέτουμε τον ετήσιο απολογισμός-μας.

Αυτό θα είναι και το καλύτερο μνημόσυνο, και μόνο τότε ο αιώνιος ύπνος-τους θα είναι γαλήνιος, όταν η πατρίδα-μας θα είναι και πάλι ελεύθερη και δημοκρατική, όπως την οραματίσθηκαν και για την πραγματοποίησή-της αγωνίσθηκαν μέχρι την τελευταία-τους πνοή.

Σήμερα 9η Ιουλίου οφείλουμε να υπομνήσουμε σε εχθρούς και άσπονδους φίλους ότι

«η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,

Κανένας εν εβρέθηκε για να την ηξυλείψει, κανένας

Γιατί σιέπη την που ταψη ο θεός-μου 

η Ρωμιοσύνη εν να χαθεί όντας ο κόσμος λείψει».

Αιωνία θα είναι η μνήμη-τους.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 8 Ιουλίου 2017

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 1974

Φόρος τιμής στους Αγωνιστές της Ελευθερίας – Αγνοούμενοι από την Τουρκική Εισβολή 1974

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΥΡΕΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΓΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΓΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

Καμπί Φαρμακά 24 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017 @ 1700